ಬಿಳಿಯ ಮೈಬಣ್ಣದಾಚೆಯ ಸೌಂದರ್ಯ

ವಾಹ್! ಏನ್ ಚಂದ ಇದ್ದಾಳ್ರಿ ಆಕಿ! ಕೈ ತೊಳ್ದು ಮುಟ್ಟಬೇಕ್ರಿ…
ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ! ಎಂಥ ರೂಪವತಿ ಅಂತಿರಾ, ಹಾಲಿನಂಥ ಬಿಳುಪು; ಹೆಣ್ಣು ಅಂದರೆ ಹಾಗಿರಬೇಕು !!

ಎಂಬೆಲ್ಲಾ ಉದ್ಗಾರಗಳ ನಡುವೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಸಂಭ್ರಮ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಸಂಕಟ. “ ಗೌರಿ, ನೀನು ಎಷ್ಟು ಬೆಳ್ಳಗಿದ್ದೀಯೆ” ಎಂದ ಕೂಡಲೆ ಅವಳು “ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಎಷ್ಟು ಬೆಳ್ಳಗಿದ್ರು ಅಂದ್ರೆ, ನಮ್ಮ ತಾತ ಅವರ ಮಾವನನ್ನು ತುಂಬ ಓಲೈಸಿ, ಹಿಂದೆ ಓಡಾಡಿ, ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ ಒಪ್ಪಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಮದುವೆ ಆದ್ರಂತೆ. ನಮ್ಮ ತಾತ ಏನು ಕಡಿಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ ನೋಡಿ, ಅವ್ರೂ ಕೆಂಪಗೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆ ಸುರ ಸುಂದರಾಂಗ; ಆದ್ರೆ, ಅಷ್ಟೊಂದು ಸ್ಥಿತಿವಂತ ಅಲ್ಲ; ಆದ್ರೂ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಬೆಳ್ಳಗಿರೋ ಹುಡುಗಿನೇ ಬೇಕು ಅಂತ ಓಡಾಡಿ, ಹೋರಾಡಿ, ‘ದಿಲ್ ವಾಲೆ ದುಲ್ಹನಿಯಾ…’ ಸಿನಿಮಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು, ಕೊನೆಗೂ ತಮ್ಮ ಮಾವನ ಮನಸ್ಸು ಗೆದ್ದು ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು ಮದುವೆ ಆದ್ರು; …ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು !“ ; ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತ ತನ್ನ ಬಿಳಿಯ ಮೈಬಣ್ಣ ಬಳುವಳಿ ಬಂದ ಪರಿಯನ್ನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಳು. ಪಾರ್ವತಿಗೋ ಅದು ಸಂಕಟ; “ನೀನು ಥೇಟ್ ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪನ ಥರಾನೆ ಕಣೆ! “ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ, ಅವಳು “ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮನೂ ಎಷ್ಟು ಬೆಳ್ಳಗಿದ್ದಾಳೆ ಗೊತ್ತ, ಈ ಕಪ್ಪಗಿರೊ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಹೇಗೆ ಒಪ್ಪಿದಳೋ ಕಾಣೆ; ನಾನಾಗಿದ್ದರೆ ಒಪ್ಪುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ..” ಎಂದು ತನ್ನ ಶ್ಯಾಮಲ ಮೈಬಣ್ಣವನ್ನು ಶಪಿಸುವಳು.

Black_White_two_women

ಹೀಗೆಲ್ಲ ಏಕೆ? ಸೌಂದರ್ಯವೆಲ್ಲ ಈ ಬಿಳಿಯ ಮೈಬಣ್ಣದೊಳಗೆ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತ ಪರಿ ಹೇಗೆಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತೆ. ಅಂದು 1994 ಇಸವಿಯ ನವೆಂಬರ್, 19 ತಾರೀಖಿನ ದಿನ; ಭುವನ ಸುಂದರಿ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಅಂತಿಮ ಕ್ಷಣಗಳು ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತರವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು; ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಶ್ಯಾಮ ಸುಂದರಿ ಮತ್ತು ವೆನಿಜುವೆಲಾದ ನೀಳ ಸುಂದರಿಯ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸುಂದರಿಯೊಬ್ಬಳು ಅಂತಿಮ ಸುತ್ತಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಮೂವರು ಸ್ಪರ್ಧಿಗಳು. ಈ ಮೂವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ ಸುಂದರಿಯರಾಗುವವರಿದ್ದರು. ಯೂರೋಪಿಯನ್ನರೇ ಆಗಿರುವ ಆಯೋಜಕರ ಸೌಂದರ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಪರಿಧಿಯೊಳಗೆ ಭಾರತೀಯ ನಾರಿಯರು ಬಂದಿರುವುದು ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷ ಜಮೈಕಾದ ಒಬ್ಬ ಶ್ಯಾಮಲ ವರ್ಣದ ಸುಂದರಿಯು ವಿಶ್ವ ಸುಂದರಿಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಈ ವರ್ಷ ಆಯೋಜಕರ ಕೃಪೆ ಭಾರತೀಯ ಸ್ಪರ್ಧಿಯಮೇಲೆ ಹೊರಳಬಹುದೆಂಬ ಆಶಾಭಾವನೆಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಕೊಂಚ ಲೆಕ್ಕಚಾರದೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತೆ. ಆಗತಾನೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನರಸಿಂಹರಾಯರ ಸರಕಾರ ಮನಮೋಹನ ಸಿಂಘರ ಸಲಹೆಯಂತೆ ಆರ್ಥಿಕ ಉದಾರೀಕರಣದ ನೀತಿಯಡಿ ಭೌಗೋಳಿಕರಣದತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟಿತ್ತು. ಹಲವು ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಗಳ ಸೌಂದರ್ಯ ಸಾಧನಗಳ, ಸೌಂದರ್ಯ ವರ್ಧಕಗಳ ಭಾರತೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ವಿಶ್ವದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಭಾರತೀಯ ನಾರಿಯು ಗೆಲ್ಲದೆ, ತನ್ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲ ಭಾರತೀಯ ನಾರಿಯರು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗದೆ ಇಲ್ಲಿನ ಬೃಹತ್ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯು ತೆರೆದು ಕೊಳ್ಳುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಈ ಬಾರಿ ಭಾರತೀಯ ಸುಂದರಿ ಗೆಲ್ಲಲೇಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಎಂದಿನಂತೆ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಶ್ನಾವಳಿ ಸುತ್ತಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟು ಸಲೀಸಾಗಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಉತ್ತರವು ಒಂದು ಕಿರೀಟವನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಈ ವಿಲಕ್ಷಣ ಪದ್ದತಿಯು ನನಗೆ ರೋಚಕವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು! ಅಂತೂ ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಸುಂದರಿ ಗೆದ್ದಳು. ಭಾರತೀಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಸಾಧನಗಳ, ಸೌಂದರ್ಯ ವರ್ಧಕಗಳ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಜಾಗತಿಕ ಮೆರುಗು ಬರತೊಡಗಿತು. ಬೆಳ್ಳಗಿರುವುದೇ ಸೌಂದರ್ಯ, ಬೆಳ್ಳಗಾಗುವುದೇ ಸೌಂದರ್ಯದ ಸಿದ್ಧಿಗೆ ಇರುವ ಏಕೈಕ ಹಾದಿ ಎಂದು ಉತ್ಪಾದಕರು ಎಲ್ಲ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಮನೆ ಮಾಡಿದ್ದ ನಂಬಿಕೆಗೆ ನೀರೆರೆಯುವಂತೆ ಬೊಬ್ಬೆಹೊಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ವೃದ್ಧಿಸತೊಡಗಿತು; ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಾಲಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹುಡುಗಿಯರೇ ಹಲವು ಇಂಥ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲತೊಡಗಿದರು!

ಒಂದು ಪ್ರಬಲವಾದ ಆರ್ಥಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವಿ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರವು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯದ ಭಾಷೆ, ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಪರಿಕಲ್ಪನೆ, ಗ್ರಹಿಕೆ, ಆಸ್ವಾದನೆಯ ತಳಹದಿಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂದು ನಾನು ಹೇಳಿದರೆ ನೀವ್ಯಾರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಪ್ಪಲಾರಿರಿ. ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲರ ತರ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲುಕುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳದೆ ಹೋದರೆ ಒಪ್ಪಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅಸಲಿಗೆ, ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಪರಮ ಸುಂದರಿಯೊಬ್ಬಳನ್ನು ಸುಂದರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಭ್ರಮಿಸುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಮೂಲಭೂತ ಸಮಸ್ಯೆ ಏಳುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಹೀಗೆ ಪರಿಹರಿಸೋಣ. ಎಪ್ಪತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ, ಬೀದಿಯ ಧೂಳನ್ನು ಸುಯ್ಯೆಂದು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ತಳಕ್ಕೆ ಹಿತ್ತಾಳೆ ಹಲ್ಲಿನ ಜಿಪ್ ಅನ್ನು ಹೊಲೆದು ಕೊಂಡಿದ್ದ 26 ಇಂಚಿನ ಬೆಲ್ ಬಾಟಮ್ ಪ್ಯಾಂಟನ್ನು ಇಂದು ಯಾರಾದರು ಹಳೆಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಗೋರಿಯಿಂದ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಧರಿಸಿ ಹೊರಟರೆ, ದಾರಿಹೋಕರು, ”ಹೀಗೆಲ್ಲ ವಿರೂಪವಾಗಿ ಓಡಾಡಬಹುದೆ, ಸಭ್ಯತೆ ಇಲ್ಲದ ಜನ”, ಎಂದು ಮೂಗು ಮುರಿಯಬಹುದು.

ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ, ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧೋಪಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು-ಹೆಚ್ಚು ಅಗಲದ ಹೆಂಗಸರ ಲಂಗದಂತಿದ್ದ ಪ್ಯಾಂಟುಗಳನ್ನು ಹೊಲಿಸಿಕೊಂಡು ಸುರ-ಸುಂದರಾಂಗರಂತೆ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದ ಗಂಡಸರ ಈ ಬೆಲ್ ಬಾಟಮ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಗೆ ಇವತ್ತಿನ ಕುರೂಪ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡದ್ದು ಹೇಗೆ? ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ, ಅಂದು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಸುಂದರವಾಗಿರಬೇಕಲ್ಲವೆ? ನಮಗೆ ಇಂದು ಅದು ಕುರೂಪವಾಗಿ ಕಾಣುವುದೇಕೆ? ಅಂದು, ಅಷ್ಟೊಂದು ಮೋಹಕವಾಗಿ, ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದು ಇಂದು ನಮಗೆ ವಿರೂಪವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು ಹೇಗೆ? ಈಗ್ಗೆ ಸುಮಾರು ಏಳುನೂರು-ಎಂಟುನೂರು ವರ್ಷಗಳಾಚೆ ನಮ್ಮ-ನಮ್ಮ ಮೈಬಣ್ಣಗಳೇ ಸುಂದರವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮೊಳಗೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಬಿಳಿಯ ಮೈಬಣ್ಣವು ಸುಂದರವೆಂದು ನಮ್ಮ ಆಂತರ್ಯವನ್ನು ಹೊಕ್ಕಿದ್ದು ಹೇಗೆ? ಎಂಬ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯ ಎಳೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೊರಟರೆ ರೋಚಕವಾದ ಇನ್ನೊಂದು ಲೋಕವೇ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಇದು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮೌಲ್ಯ ಧಾರಣ ಶಕ್ತಿಯ ಕುಚೋದ್ಯವೇ ಆಗಿದೆ! ಮಾನವ ತನ್ನೊಳಗೆ ನಾಗರೀಕತೆಯ ಬೀಜವು ಬಿತ್ತನೆಯಾಗುವ ಮೊದಲೇ ಸೃಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಯಾವುದು ಬಲಿಷ್ಠ, ಅಗಾಧ, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಎಂದು ತೋರುವುದೋ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಆವಾಹಿಸಿ, ತಾನೇ ಅದಾಗುವ, ಆ ಗುಣಗಳನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ದಕ್ಕದಿದ್ದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೊಂದಿದ್ದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಅವನು ಚೈತನ್ಯದ ಅದಮ್ಯ ಆಕರವಾದ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಆರಾಧಿಸತೊಡಗುತ್ತಾನೆ; ವಾಯು, ಸಮುದ್ರ, ಮಳೆ, ಸೂರ್ಯ-ಚಂದ್ರ ಗ್ರಹಣಗಳ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯಲಾಗದೆ ಅವುಗಳನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ನಾಗರೀಕತೆಯ ಚಿಗುರು ಮೊಳೆತು ನಾಗರೀಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಮೇಲೆಯೂ ಈ ಗುಣ ಅವನನ್ನು ಬಿಡದೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆವರಿಸಿದೆ. ಇಂದಿಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ, ಪ್ರಭಾವ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಅಧಿಕಾರ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಆವರಿಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ; ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ಗಳಿಸುವ, ಆವಾಹಿಸುವ ಜಾಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು, ಅವುಗಳ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳೆಲ್ಲವೂ ನಮಗೆ ಅಪ್ರತಿಮ, ಅಸದೃಶ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿ ತೋರುವುವು. ಇಂಥಹ ಪ್ರಭಾವಿ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬ್ರಿಟೀಷರು ತಮ್ಮ ವಸಾಹತು ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಭಾರತವನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡು ಜಗತ್ತಿನ ಹೆಚ್ಚು ಭೂಭಾಗವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಾಲ ಕ್ರಮೇಣ ಬ್ರಿಟೀಷರ ಗುಣ ಲಕ್ಷಣಗಳೆಲ್ಲವೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂಬಂತೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಇಂದಿಗೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ತಿಳಿದಿರುವುದು, ಮಾತನಾಡುವುದು, ಬಿಳಿಯ ಮೈಬಣ್ಣ, ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಅವರ ಉಡುಗೆ ತೊಡುಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಹೆಮ್ಮೆಯ, ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯ ಪ್ರತೀಕವೇ ಆಗಿದೆ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಸಹ ತಮಿಳು ತೆಲುಗಿನಂತೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಭಾಷೆಯೆಂಬ ಅರಿವು ಮೂಡದೆ ಹೋಗಿದೆ; ನಮ್ಮ ತಲೆ ಕೂದಲು ಕಪ್ಪಿದ್ದರೆ ಸುಂದರವೆಂದು ಭ್ರಮಿಸುವ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಮೈ ಬಣ್ಣ ಮಾತ್ರ ಬೆಳ್ಳಗಿರಬೇಕೆಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ. ಮದುವೆಯಾಗುವ ಹುಡುಗ ಕಪ್ಪಗಿದ್ದರೂ ಹುಡುಗಿ ಬೆಳ್ಳಗಿರಬೇಕೆಂದು ಆಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಉಡುಪುಗಳೇ ನಾಗರೀಕತೆಯ ಪ್ರತೀಕವೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತೇವೆ. ಇವುಗಳ ಸಿಕ್ಕಿನಿಂದ, ಇಂದಿಗೂ ನಾವು ಹೊರಬರಲು ಆಗಿಲ್ಲ; ಹೊರ ಬರುವುದಿರಲಿ, ದಿನ ದಿನಕ್ಕೂ ಆ ಸಿಕ್ಕು ಇನ್ನು ಜಟಿಲವಾಗುತ್ತಾ, ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ, ತನ್ಮೂಲಕ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸ್ತರಗಳನ್ನು ಗಾಢವಾಗಿ ಆವರಿಸಿ ಹೊರಗೆ ಬರಲಾರವೇನೋ ಎಂಬ ಆತಂಕ ಸೃಷ್ಠಿಸಿ ಅಗೋಚರವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು, ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು, ನಮ್ಮ ಮೈಬಣ್ಣವನ್ನು, ನಮ್ಮ ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಅಪಮೌಲ್ಯಗೊಳಿಸಿದೆ. ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವುದು, ಕಪ್ಪು ಮೈಬಣ್ಣ ಹೊಂದಿರುವುದು, ದೇಸೀ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಆಚಾರಗಳು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲೇ ಕೀಳಾಗಿ ಹೋಗಿವೆ.

ಇಂಥಹ ಆತ್ಮಹತ್ಯಾಕಾರಕ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಮನದ ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆ ನಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ನಾವು ಬಿತ್ತಿ ಬೆಳೆದು ಈ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ನಮ್ಮವರನ್ನೇ ಒಂದು ಶತಮಾನ ಶೋಷಿಸಿದ ನಿರ್ದಯಿ ಜನಗಳು ನಾವು. ಹೇಗೋ, ಹಂಗೂ-ಹಿಂಗೂ ಬೆಳ್ಳಗಾದ ನಮ್ಮಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ಜನ, ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳಾದ ಕಪ್ಪು ಜನರನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬಾರದವರನ್ನು ಅನಾಗರೀಕರಂತೆ ಭಾವಿಸುವುದು; ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬಾರದವರಿಗೆ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೌಕರಿ ಸಿಗದಿರುವುದು, ಇವೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ನಾವು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಹಾಡು-ಹಗಲಿನ ಅತ್ಯಾಚಾರವೆಂದರೂ ಕಡಿಮೆಯೆ. ಈ ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದ ಕಪ್ಪು ಜನರು ಸಹ ತಾವೂ ಬೆಳ್ಳಗಾಗುವ ಹಪಾಹಪಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಬಾರದವರು ಗೊತ್ತಿರುವ ಅಲ್ಪ ಕನ್ನಡವನ್ನೂ ಮರೆತು ಅತ್ತ ಇಂಗ್ಲೀಷೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಕಲಿಯಲಾಗದೆ ಇತ್ತ ಕನ್ನಡವೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಬರದೆ ಎಡಬಿಡಂಗಿಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ರಾಮ ಮನೋಹರ ಲೋಹಿಯಾ ಇದನ್ನು ಸೊಗಸಾಗಿ ವಿಷ್ಲೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ. This distortion of aesthetic judgement must be ascribed to political influences. The fair-skinned peoples of Europe have dominated the world for over three centuries. For the most part, they conquered and ruled, but in any event, they have possessed power and prosperity, which the coloured peoples have not. If the Negroes of Africa had ruled the world, the world in the manner of whites of Europe, standards of woman’s beauty would undoubtedly have been different. Poets and essayists would have spoken of the soft satin of the Negro skin and its ennobling feel and sight; their aesthetic constructions of the beautiful lip or elegant nose would have tended to be on the side of fullness. Politics influence aesthetics; power also looks beautiful, particularly unequalled power.

‘‘ಈ ವ್ಯಾಕೃತ ಸೌಂದರ್ಯ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಭಾವಿ ರಾಜಕಾರಣದ ಚೋದನೆಗಳೇ ಕಾರಣವೆನ್ನಬೇಕು. ಬಿಳಿಯ ಮೈಬಣ್ಣದ ಯೂರೋಪಿನ ಜನ ಮೂರು ಶತಮಾನಗಳಿಗೂ ಮೀರಿ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವನ್ನು ಮೆರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಜಗತ್ತಿನ ವ್ಯಾಪಕ ಭೂಭಾಗವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಆಳಿದ ಅವರು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವರ್ಣೀಯರಿಗೆ ದಕ್ಕದ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಅಭ್ಯುದಯವನ್ನು ತಮ್ಮದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಪಕ್ಷ, ಆಫ್ರಿಕದ ನೀಗ್ರೋಗಳು, ಈ ಬಿಳಿಯ ಯೂರೋಪಿಯನ್ನರಂತೆ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆಳಿದ್ದರೆ, ಹೆಣ್ಣಿನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಮಾನದಂಡಗಳು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಬೇರೆಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಗ ಕವಿಗಳು, ಲೇಖಕರು, ನೀಗ್ರೊ ಮೈನ ಮಾರ್ದವ ರೇಶಿಮೆಯ ನುಣುಪನ್ನು, ಉದಾತ್ತವೆನಿಸುವ ಅದರ ಸ್ಪರ್ಷವನ್ನು ಮತ್ತು ಕಣ್ತುಂಬುವ ಅದರ ಸೊಬಗನ್ನು ಹಾಡಿ-ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದರು; ಮೋಹಕ ತುಟಿ, ಲಾವಣ್ಯಭರಿತ ಮೂಗುಗಳ ಅವರ ರಸಕಲ್ಪನೆಯು ನೀಗ್ರೊಗಳ ತುಂಬಿದ ತುಟಿ, ಮೂಗುಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಳುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ರಾಜಕಾರಣವು ರಸಕಲ್ಪನೆಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನೂ, ಸೌಂದರ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನೂ ರೂಪಿಸಬಲ್ಲದು. ಅಂದಹಾಗೆ, ಅಧಿಕಾರವೂ ಸಹ ಸುಂದರವಾಗಿ, ಮೋಹಕವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು ; ಅದರಲ್ಲೂ ಎಣೆಯಿಲ್ಲದ ಅಧಿಕಾರವಂತೂ ಇನ್ನೂ ಸುಂದರ, ಇನ್ನೂ ಮೋಹಕ’’.

ಇದರಿಂದ ಸಾಬೀತಾಗುವುದೇನೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಕಾಣುವ, ಭಾಸವಾಗುವ, ನಮ್ಮ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುವ ವಸ್ತುವೊಂದರ ಸೌಂದರ್ಯವು ಆ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಆಂತರ್ಯದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ, ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಆದುದರಿಂದ ತಿಳಿದವರು Beauty lies in the eyes of the beholder ಎಂದು ಹೇಳುವುದು. ಸೌಂದರ್ಯವು ನೋಡುವವನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿರುವುದು, ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಲ್ಲ. ಸೌಂದರ್ಯದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಆ ವಸ್ತುವಿನೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಅರಿವಿಗೆಬಾರದಂತೆ ಹೊಂದಿಸಿರುತ್ತೇವೆ; ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ಸುಂದರವೆಂಬಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವುದು. ಹೀಗೆ ಸಮೂಹವಾಗಿ ಆರೋಪಿಸಲಾದ ಈ ಗುಣಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಸ್ತುಗಳು ಸುಂದರವಾಗಿಯೂ, ಕುರೂಪವಾಗಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಬದಲಾದಂತೆ ಹೀಗೆ ಆರೋಪಿಸಲಾದ ಗುಣಗಳೂ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ. ಕೆಲ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಉಳಿದಂತೆ ಆ ವಸ್ತುಗಳು ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಆರೋಪಿಸಲಾದ ಗುಣಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಅವು ಅಷ್ಟು ಕಾಲ ಸುಂದರವಾಗಿಯೋ, ಕುರೂಪವಾಗಿಯೋ ಕಾಣುತ್ತವೆ.

ಒಂದು ಪ್ರಬಲವಾದ ಆರ್ಥಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವಿ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರವು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯದ ಭಾಷೆ, ಪ್ರಜ್ಞೆ, ಪರಿಕಲ್ಪಪನೆ, ಗ್ರಹಿಕೆ, ಆಸ್ವಾದನೆಯ ತಳಹದಿಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬಲ್ಲದು. ಇನ್ನಾದರೂ ಈ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಹೊರಬರೋಣವೆ?

Advertisements

1 Comment (+add yours?)

  1. Bhaskar Narasimhaiah
    Nov 14, 2014 @ 10:47:58

    ಓದುಗರೆ, ಸೌಂದರ್ಯದ ಈ ದೃಷ್ಠಿಕೋನದ ಕುರಿತು ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೇನು?

    Like

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: